Bir şiir tek sayfada tamamlanır; bir deneme, okurun vaktini biraz daha ister. İkisini aynı arşivde tutmak bana doğru geliyor, yeter ki aralarındaki farkı görünmez kılmayalım. Düzen, metinleri birbirinden ayırmak için değil, her birine kendi sesini koruyacağı bir yer açmak için var.
Önce metnin türünü belirtin
Bir yazının başlığının yanında “şiir”, “öykü” ya da “deneme” bilgisini görmek, okura daha açmadan nasıl bir metne yaklaşacağını söyler. Türü, yayın tarihini ve varsa ilk yayımlandığı yeri düzenli biçimde kaydedince arşiv içinde gezinmek de kolaylaşır. Aynı kayıt düzeni, yeni metinler eklendikçe belleğe güvenme zorunluluğunu azaltır.
Sıralama tek seçenek olmasın
En yeni yazıları tarih sırasıyla sunmak güncel metinleri öne çıkarır; türlere göre ayrı görünüm ise arşivde belli bir biçimi arayan okura yardımcı olur. Bunların ikisinden birini seçip ötekini kaybetmek gerekmez. Özellikle şiirleri peş peşe okumak isteyen biriyle son yayımlanan yazıyı arayan biri aynı kapıdan girse de farklı izler sürebilir.
Arşivin sesi zamanla oluşur
Başlangıçta birkaç şiir ve yazıdan ibaret görünen bir sayfa, yıllar içinde yazarın değişen ilgilerini ve tekrar döndüğü konuları taşır. Bu yüzden kayıtları baştan sade ve tutarlı tutmak, yalnızca bugünün düzeni için değil, gelecekteki okuma için de işe yarar. Metinleri bir arada tutun; okura aralarında nasıl dolaşacağını açıkça gösterin.